धरा

तप्त तापलेल्या धरतीला

दिलासा मिळतो

पहिल्या पावसाच्या थेंबाचा

अंगांगातून फुलून येते धरती

त्याच्या स्वागतासाठी

नवं लेणं पांघुरते

हिरव्या रंगाचं

पिवळ्या सोनसळीचं

पाऊस तिचं रूप बघून

बेभान होऊन बरसतो

त्याला माहित असतं  

आपलं येणं थोड्या दिसांचं

धरतीलाही तो

वेगवेगळ्या स्वरांतून

सांगत राहतो

मी पुन्हा भेटेन

पण वेगळ्या रूपात

धरतीही त्याचं ते रूप आणि हे रूप

याची सांगड घालत राहते

वाट पाहते

पुन्हा त्याच्या

बेभान होऊन येण्याची ...

© कविता सराफ
१७ मे, १९९९