Dhara1

पहाटेचा सुखद वारा

मोहवीत असतो धरेला

आणि चाहूल लागते बालसूर्याची

त्याच्या कोवळ्या किरणांची

दिवस जसा चढत जातो

कोवळी किरणे बनतात उग्र

भाजून टाकतात धरेला

तिला कळत नाही

हाच का तो सकाळचा सूर्य ?

संधीकाळी अचानक

चंद्र डोकावू लागतो आकाशात

त्याच हळुवार चांदणं बरसू लागतं

जणू चंद्र समजावीत असतो धरेला

भाऊ आपल्या बहिणीला

धरेलाही समजूत पटते

याच एका क्षणासाठी

दुसऱ्या दिवशी सूर्याला ती सामोरी जाते

पण एक दिवस अचानक

चंद्र कुठेतरी गुप्त होतो

धरेचं मन आक्रन्दून उठतं

पुन्हा उगवतो चंद्र आकाशात

धरा रुसून बसते

चंद्राला खूप आवडतं

बहिणीचं रुसणं

आणि मग उचंबळून येणं

साऱ्यांच्याच जीवनात असतील

का रात्री शीतल चांदण्यांच्या ?

की सगळ्याच अमावास्येच्या?

© कविता सराफ

२ नोव्हेंबर १९९७